Gdy myślisz, że nic się nie dzieje.
Odkąd wróciłam do domu, wszystko jakby zwolniło. Czas, myśli, ruch. Nie mam przestrzeni na Woodlę. A może raczej – utknęłam.
W takim martwym punkcie, gdzie nie wiadomo, co dalej. Albo – może właśnie wiadomo, tylko trzeba się pogodzić z tym, że to nie będzie spektakularny sprint, tylko powolne stawianie klocka po klocku.
Sennie. Powoli. Z ciszą w tle. I może właśnie tak ma być.
Bo jak się przyjrzę – coś jednak się działo: – Zrobiłam od nowa paletę kolorów dla Woodli. Sama nie wiem dlaczego, ale poprzednia przestała grać. Czułam, że muszę ją poprawić. – Znalazłam dostawcę klocków z nawierconym otworem. Przysłał próbki. Odesłałam je dziś do ponownego szlifowania (gradacja 220). Cena wzrośnie nieznacznie, ale zniknie wąskie gardło w produkcji. – Wytropiłam dobrą sklejkę: 234 zł brutto za pakiet 5 podobrazi. – Rozesłałam zapytania ofertowe na płyty PVC/HPL – jak na razie bez echa, ale napisałam też do znajomego mojego szefa z agencji reklamowej. Może coś podpowie. Może stanie się partnerem? – Znalazłam ferromagnetyczną folię samoprzylepną i magnesy – do zamówienia próbnej partii. – Wybrałam farby do testów – trzy kolory pójdą na pierwszy ogień. – Zainteresowałam się programami venture capital.
I tak sobie myślę: może to nie bez sensu, że właśnie dziś kupiłam „Forbes Women” na drogę powrotną z oddziału. Bo skoro jestem tą wizjonerką, za jaką próbuję się uważać – to chyba powinnam wiedzieć, jak myślą inni wizjonerzy.
No i tak czytałam… albo scrollowałam, nie wiem już – może to było w gazecie, a może na Instagramie – w każdym razie wpadła mi w oczy informacja, że Serena Williams prowadzi fundusz venture capital wspierający kobiece biznesy.
I tak sobie pomyślałam:
„Mietek, sprawdź to. Bo ja mam potężne zwątpienie, że ten pomysł Woodli się w ogóle uda.”
Bo te koszty, które mi ostatnio wyszły… kosmiczne. Kosmiczne nawet nie w złym sensie. Po prostu jakby z innej orbity niż to, co ludzie gotowi są zapłacić za… klocki.
A jednak… coś się dzieje. Może właśnie dzięki temu, że zwolniłam.