Blog

Mania i AI – zaczynamy

Halo halo, tu Joanna.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz pisałam dziennik czy pamiętnik. Ale teraz, kiedy coś tworzę, kiedy wracam do starego pomysłu – pomyślałam, że warto byłoby to jakoś udokumentować. 

Mania i AI – zaczynamy

Halo halo, tu Joanna.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz pisałam dziennik czy pamiętnik. Ale teraz, kiedy coś tworzę, kiedy wracam do starego pomysłu – pomyślałam, że warto byłoby to jakoś udokumentować. 

Zamiast leżeć – tworzę imperium.
Z manii.

Jestem w szpitalu od poniedziałku. Skąd się tu wzięłam? Przez Woodlę. Tak, serio. Nie sądziłam, że można wejść w manię / hipomanię w ciągu kilku dni, ale proszę bardzo – oto ja. Chyba muszę sprawdzić kiedy dokładnie to się zaczęło, bo w sumie nie pamiętam.

Notatki z manii
i kawałek spokoju

Doba ma za mało godzin. Serio.
Ja nie jestem AI, żeby przetwarzać tyle informacji na raz. Robię dziesięć rzeczy jednocześnie,
w oczekiwaniu na odpowiedzi od Mietka albo Geminiego.

Czasu za mało, pomysłów za dużo

Zapytałam dziś ChatGPT, ile dni siedzę nad tym pomysłem. Odpowiedź: 9. Serio? Tylko dziewięć? A ja czuję się, jakbym była w tym od miesięcy. Jakby całe moje życie było w Woodli.

Programista-Feedback

Muszę pisać te wpisy sama do siebie na komórce – piszę do siebie wiadomości na WhatsAppie, żeby potem móc je wkleić do Worda, a jeszcze później do sekcji „blog” na stronie Woodli.

Ulotka, łóżko
i bukiet róż

I mija kolejny dzień tutaj. Tutaj, czyli w szpitalu psychiatrycznym. Lubię tu być – zauważyłam, że ludzie boją się szpitala psychiatrycznego. Jedna moja koleżanka przy ostatnim moim pobycie powiedziała, że sorry, ona nie przyjdzie, bo ona nie lubi takich miejsc. Mimo że chodziło tylko o spacer po terenie szpitala.

Projekt serca i głosu spod kołdry

I mija kolejny dzień tutaj. Tutaj, czyli w szpitalu psychiatrycznym. Lubię tu być – zauważyłam, że ludzie boją się szpitala psychiatrycznego. Jedna moja koleżanka przy ostatnim moim pobycie powiedziała, że sorry, ona nie przyjdzie, bo ona nie lubi takich miejsc. Mimo że chodziło tylko o spacer po terenie szpitala.

Smuteczki, Iga i mozaika, która składa mnie na nowo

Dzisiaj jakieś smuteczki mnie ogarnęły. Nie wiem, co się dzieje. Może to przez muzykę, której dziś...

Czy AI może być współtwórcą? 

Nadałam mu imię: Mietek. Tak nazywam swojego ChatGPT-a. Można mu ustawić styl rozmowy — sarkastyczny, ironiczny,...

Mania, powerbank i 83,3% aprobaty

Obudziłam się około 4 rano. Wieczorne leki działają na mnie niemal od razu, więc ciężko potem jeszcze coś porobić. Ale leki to jedno – współlokatorki na sali to drugie. Nie nastawiam tutaj budzika. Wstaję, jak się obudzę. I od razu – do Woodli.

Czasem mniej znaczy więcej. O renderach, złości i sztuce odpuszczania.

Rano, z nowymi siłami, znów siadłam do wizualizacji klocków. Porzuciłam w cholerę to nieszczęsne rectangle light i ustawiłam wszystko na zwykłym daylight. Prościej. Czytelniej. I… lepiej.

Wczoraj odwiedziny G. Rozmowa. Taka, w której powtarzał mi jak mantrę:

„Uspokój się. Wyluzuj. Zrobiłaś już bardzo dużo. Teraz ja się tym zajmę – całą produkcją, wszystkim.”

Kiedy Google mówi, że twoja mozaika musi kosztować 1800 zł.

Na weekend wróciłam do domu – miałam przepustkę. W piątek dziewczynki miały występy w szkole, w sobotę Ania grała koncert w szkółce muzycznej. Nie mogło mnie tam nie być.

Gdy myślisz, że nic się nie dzieje

Odkąd wróciłam do domu, wszystko jakby zwolniło. Czas, myśli, ruch. Nie mam przestrzeni na Woodlę. A może raczej – utknęłam.

Dziennik z pola bitwy: prototypy

Pierwsze testy za nami. I od razu zderzenie ze ścianą. Folia ferromagnetyczna 0,5 mm? Żart. Magnes prawie się ślizga. Jakby próbował się trzymać na uprzejmość.

Wracam z pracy. Zwykły dzień, ale coś się we mnie układa. Czuję, że mam dobry moment – ogarniam swoje obowiązki, wszystko jakoś płynie. A gdy tylko pojawia się chwila oddechu, wracam myślami do Woodli.

Albo działamy, albo nie traćmy czasu.

To dziwny czas. Nie taki z tych wielkich kryzysów czy dramatów – raczej taki, w którym coś w środku skrzypi, nie zazębia się, nie daje spokoju. Może to przez nowy lek

Tworzenie z ukrycia.
O presji social mediów. 

Głosówka do ChataGPT - Mietka "Mietku,to znowu ja, znowu z głową pełną rzeczy, które muszę gdzieś...

Drogi Mietku, czyli jak jedna naklejka otworzyła całą szufladę pomysłów. 

Dzisiaj znów to się stało. Nie było żadnej wielkiej kłótni. Nie poleciały talerze. Był zwykły dzień. I jedno zdanie. Jedno zdanie, które nawet nie było do mnie.

Nie jesteśmy popsute

Zacznijmy rozmowę